कथासरित्सागर : प्रथम खण्ड (लम्बक १ से ५)

९९ कथासरित्सागर
संस्मृत्य स च तद्वृत्तं समुवाच विभीषणः ।
यदि ते कौतुकं दृष्टांस्तदिदं शृणु वच्मि ते ॥१३७॥
पुरा प्रतिश्रुतोपार्ता नागानां दासभावतः ।
निष्क्रष्टुकामो जननीं गरुडः कश्यपात्मजः ॥१३८॥
तन्मूल्यभूतां देवेभ्यः सुधामहर्तुमुद्यतः ।
बलस्य हेतोर्भक्ष्यार्थी स्वपितुर्निकटं ययौ ॥१३९॥
स चन याचितोऽवादीन्महान्तौ गजकच्छपौ ।
अब्धौ स्तः पुत्र ! तौ भुङ्क्ष्व गच्छ शापच्युताविति ॥१४०॥
ततः स गरुडो गत्वा नख्यादादाय तावुभौ ।
महतः कल्पवृक्षस्य शाखायां समुपाविशत् ॥१४१॥
तां च शाखां भरात्सद्यो भग्नां धृष्ट्वा बभार सः ।
अधःस्थिततपोनिष्ठबालखिल्यानुरोधतः ॥१४२॥
लोकोपमर्दभीतेन ततश्च पितुराज्ञया ।
आनीय विजने त्यक्ता सा शाखेह गरुत्मता ॥१४३॥
रम्या पृष्ठे कृता सङ्गा तेन काष्ठमयीह भूः ।
एतद्विभीषणाच्छ्रुत्वा लोहजङ्घस्तुतोष सः ॥१४४॥
ततस्तस्मै महार्घाणि रत्नानि सुबहूनि च ।
विभीषणो ददाति स्म मथुरां गन्तुमिच्छते ॥१४५॥
भक्त्या च देवस्य हरस्येहपुरारिणः कृते ।
हस्तेऽस्याम्भोजदामाक्षचक्रान्हेममयान्ददौ ॥१४६॥
तद्गृहीत्वाखिलं तस्मिन्विभीषणसमर्पिते ।
आरुह्य विहगे लक्षं योजनानां प्रयातति ।
उत्पत्य व्योममार्गेण लङ्कायास्तीर्णवारिधिः ।
स लोहजङ्घो मथुरामेकक्षणेनाजगाम ताम् ॥१४८॥
तस्यां शून्ये विहारे च बाह्ये व्योम्नोऽवतीर्य सः ।
स्थापयामास रत्नौघं स बबन्ध च पक्षिणम् ॥१४९॥
आपणे रत्नमेकं च गत्वा विक्रेतुमांस्ततः ।
अथ वस्त्राङ्गरागादि क्रीत्वा भोजनं तथा ॥१५०॥
तद्विहारे च तन्नैव भुक्त्वा दत्त्वा च पक्षिणे ।
वस्त्राङ्गरागपुष्पाद्यैरात्मानं तं समभूषयत् ॥१५१॥