कथासरित्सागर : प्रथम खण्ड (लम्बक १ से ५)

इति मे तव कल्याणमपश्यन्त्या गलन्त्यमी।
सन्तापक्वथिताः प्राणा इव बाष्पाम्बुबिन्दवः ॥५७॥
इत्यङ्गारवतीवाक्यं श्रुत्वा राजा जगाद ताम्।
यदि मय्यस्ति ते स्नेहस्तदिदं मद्वचः कुरु ॥५८॥
प्रबुद्धस्यास्य गत्वा त्वं रोदिहि स्वपितुः पुरः।
ततश्च नियतं स त्वां पृच्छेद्बुद्वेगकारणम् ॥५९॥
त्वां सन्निपातयेत्कश्चित्ततो मे का गतिर्भवेत्।
एतद्दुःखं ममेत्येवं स च वाच्यस्त्वया ततः ॥६०॥
एवं कृतेऽस्ति कल्याणं तवापि च ममापि च।
इत्युक्ता तेन सा राज्ञा तथत्यङ्गीचकार तम् ॥६१॥
तं च प्रच्छन्नमवस्थाप्य राजानं पापशङ्किनी।
जगामासुरकन्या सा प्रसुप्तस्यान्तिकं पितुः ॥६२॥
सोऽपि दैत्यः प्रबुबुधे प्रारम्भे सा च रोदितुम्।
किं पुत्रि ! रोदिषीत्येवं स च तामब्रवीत्ततः ॥६३॥
'हन्त्यास्त्वां कोऽपि चेत्तात ! तदा मे का गतिर्भवेत्।
इत्याख्यां तमवादीत्सा स विहस्य ततोऽब्रवीत् ॥६४॥
को मां व्यापादयेत्पुत्रि ! सर्वो वध्यमयो ह्यहम्।
वामहस्तेऽस्ति मे छिद्रं सञ्च चापेन रक्ष्यते ॥६५॥
इत्थमाश्वासयामास स दैत्यस्तां निजां सुताम्।
एतच्च निखिलं तत्र राजा छन्नः शुश्राव ॥६६॥
ततः क्षणादिवोत्थाय कृत्वा स्नानं स दानवः।
कृतमौनः प्रववृते देवं पूजयितुं हरम् ॥६७॥
तत्कालं प्रकटीभूय स राजाकृष्टकार्मुकः।
उपेत्य प्रसमं दैत्यं रणायाह्वयते स्म तम् ॥६८॥
सोऽप्युत्क्षिप्य करं वामं मौनस्थस्तस्य भूपतेः।
प्रतीक्षस्व क्षणं तावदिति संज्ञां तदाकरोत् ॥६९॥
राजापि लघुहस्तत्वात्करं तमेव तत्क्षणम्।
तस्मिन्मर्मणि तं दैत्यं पृषत्केन जघान सः ॥७०॥
स च मर्माहतो घोरं रावं कृत्वा महासुरः।
अगारकोश्याप्तद् भूमौ न्यञ्जीबो जगाद च ॥७१॥
सुषितोऽहं हतो येन स मामवृभिर्न तर्पयेत्।
प्रत्यब्दं यदि तत्तस्य नश्येयुः पञ्च मन्त्रिणः ॥७२॥