कर्पूरमञ्जरी (महाकवि राजशेखर - प्राकृत सट्टक एवं सान्वय हिन्दी व्याख्या)

६४ कर्पूरमञ्जरी
कप्पूरमंजरी हिंदोलए आरोइदव्वा । ता मरगअपुंजट्ठिदेण ज्जेव देवेण
कप्पूरमंजरी हिंदोलयंती दट्ठव्वा । एदं तं कज्जसेसं ।
राजा—( विचिन्त्य ।) ता अदिणिउणा वि छलिदा देवी ।
विदूषकः—पाइदा जुण्णमज्जारिआ दुद्धं त्ति तकं ।
राजा—वअस्स ! को अण्णो तुम्हाहिंतो मे कज्जसज्जो ? को
अण्णो चंदाहिंतो समुद्दवड्ढणणिट्ठो ?
( इति परिक्रम्य कदलीगृहप्रवेशं नाटयतः । )
विदूषकः—इअं उत्तुंगा फलिहमणिवेदिया । ता इह उवविसदु
पिअवअस्सो ।
( राजा तथा करोति ।)
विदूषकः—( हस्तमुद्यम्य ) भो दीसदु पुण्णिमाचंदो ।
राजा—( विलोक्य ।) अए ! दोलारूढाए मह वल्लहाए वअणं
पुण्णिमाचंदो त्ति णिद्दिसदि । ( समन्तादवलोक्य । )
यितव्या । तन्मरकतपुञ्जस्थितेनैव देवेन कर्पूरमञ्जरी हिन्दोलयंती द्रष्टव्या । एतत्-
त्कार्यशेषम् ।
राजा—तदतिनिपुणापि छलिता देवी ।
विदूषकः—पायिता जीर्णमार्जारिका दुग्धमिति तक्रम् ।
मरकतपुञ्जः प्रासादविशेषः ।
राजा—कोऽन्यो युष्मत्तो मम कार्यसज्जः ? कोऽन्यश्चन्द्रतः समुद्रवर्धननिष्ठः ?
विदूषकः—
इयमुत्तुङ्गा स्फटिकमणिवेदिका । तदिहोपविशतु प्रियवयस्यः ।
विदूषकः—
भोः ! दृश्यतां पूर्णिमाचन्द्रः ।
राजा—
अए ! दोलारूढाया मम वल्लभाया वदनं पूर्णिमाचन्द्र इति निर्दिशति ।