कर्पूरमञ्जरी (महाकवि राजशेखर - प्राकृत सट्टक एवं सान्वय हिन्दी व्याख्या)

१० बालभारतम्
वन्दित्वैतमुदग्रभार्गवशरश्रेणीव्रणालंकृतं
भीष्मं सुभ्रु ! ततः स्वयंवरनृपाः प्रत्येक्रमालोकय ॥ ३५ ॥
सखी—द्रुपदनन्दिनि ! गङ्गातनयः शान्तनव एषः । तद्गुरुत्वेन
प्रणमतु ।
द्रौपदी—यः किल कुमारब्रह्मचारी । नमो नमः पाण्डवकौरव-
पितामहाय ।
( सर्वे परिकामितकेन । )
वन्दी—( स्वगतम् । ) अयं भगवतो भीष्मादनूनगरिमा द्रोणाचार्यः ।
( प्रकाशं द्रौपदीं प्रति । )
सदाशिवप्रशिष्योऽयमवधिः सर्वधन्विनाम् ।
आकर्णपलितः सुभ्रु ! द्रोणाचार्यः प्रणम्यताम् ॥ ३६ ॥
द्रौपदी—यः पाण्डवकौरवाणां धनुर्वेदविद्यागुरुः ।
वन्दी—निजदोःसम्भसंभावनागर्वखर्वितविवेक न्नृपतीनवलोक्य
किमाह भारद्वाजः—
शिष्योऽस्मि भार्गवमुनेः कुरुपाण्डवानां
कोदण्डकर्मणि गुरुस्तदिदं ब्रवीमि ।
हे भूभुजो जयवधूं प्रति धनूंषि धत्त
मुक्त्वाऽर्जुनं तु भुवि विध्यति कोऽत्र राधाम् ॥ ३७ ॥
द्रौपदी—नमो नमस्ते द्रोणाय कलशोद्भवाय ।
( सर्वे परिकामितेनेन । )
वन्दी—
दूरोदञ्चिमरीचिरत्न रचनाचित्रं तनुत्रं तनो-
र्द्धृत्व्य त्रिदशेश्वराय ददतो यस्य सितं चक्षुषा ।
पाञ्चालीवदनेन्दुसुन्दरतया तेनैव पर्यश्रुणा
सोऽयं पश्यति दुर्धरं धनुरिदं राधां च राधासुतः ॥ ३८ ॥
१. राधा: यन्त्रिकां लक्ष्यविशेषः ।