भुशुण्डि रामायण (काकभुशुण्डि एवं गरुड़ संवाद - पूर्वखण्ड सविस्तार व्याख्या)

• ३५० -
  वशीभूते मयि पुंसां किमशक्य नु विद्यते ।
  साधनावधिसंजाता साधनेऽप्यूनवृत्तिका ।
  अनुद्भीषेति सा प्रोक्ता नित्यमेव फलोन्मुखी ॥ ३१ ॥
  किं तु कर्मध्वंसकरी ज्ञानमार्गाद्गरीयसी ।
  साधनानां च सर्वेषामेका मुख्यतमा त्वियम् ॥ ३२ ॥
  सर्वाण्येव च कर्माणि भस्मीकुर्यादियं तथा ।
  हित्वा प्रारब्धकर्मैकं भोगनाश्यं यतोहितत् ॥ ३३ ॥
  इदं ते सर्वमाख्यातं मत्प्राकट्यप्रयोजनम् ।
  प्राकट्यान्ते तथैवाहमप्राकट्यं व्रजामि च ॥ ३४ ॥
  इति श्रीमदादिरामायणे ब्रह्मभुशुण्डसंवादे उत्तरखण्डे
  त्रयस्त्रिंशोऽध्यायः ॥ ३३ ॥
  ✤
  चतुस्त्रिंशोऽध्यायः
  श्रीराम उवाच
  यत्र¹ पूर्वं स्थितश्चान्तर्हितो लीलाप्रवर्त्तकः ।
  यत एवोपगच्छामि जनदृग्गोचरत्वकम् ॥ १ ॥
  तत्रैवाहं पुनर्यामिव्यापके निजधामनि ।
  इह तत्रामुत्र सदा सर्वत्र प्रतिभाति सत् ॥ २ ॥
  ज्ञानिनां चापि भक्तानां नित्यलीलारसात्मकम् ।
  आदाय² परिकरं सर्वं कार्यान्ते प्रविशाम्यहम् ॥ ३ ॥
  आत्मन्येव वियोगेन चात्मानं संहराम्यहम् ।
  निर्गुणं सच्चिदानन्दं कालमायातिरस्करम् ॥ ४ ॥
  प्रमोदवनसंज्ञं तन्मम धाम विराजते ।
  गमनं गगनाकारं सुविशालं मनोहरम् ॥ ५ ॥
  कल्याणगुणसम्पन्नं नित्यरूपं सनातनम् ।
  सर्वर्तुसुखसंयुक्तं नाना भोगविशारदम् ॥ ६ ॥

---

˙१. प्रमोदवने-टि० बड़ौ० । २. पादेऽस्मिन्नक्षराधिक्यमार्षः ।