भक्त नरसिंह मेहता: जीवन एवं पद (वैष्णव जन तो तेने कहिये - गुजराती से हिन्दी रूपान्तरण)

96 नरसी मेहता
दीकरा तो जुजवा थया रे, वहुओ दे छे गाळ
दीकरीओने जमाई लेई गया, हवे घडपणना शारे हाल ? - ५
नव नाडो जुजवी पडी ने आवी पोंहोचो काळ
बैरा छोकरो फटफट करे रे, नहाना बाळक दे छे गाळ - ६
अंतकाळे वळी आनिया रे दीकरा पथारिया द्वार
पांसळीएथी वासळी रे पछे छोडिने आपी बाहार - ७
एहेवुं सांभळी प्रभु भजो रे, संभारजो जुगवास
पर - उपकार कीधे पामशो रे, गुण गाय नरसीयो दास - ८
(सदा सर्वकाळ यौवन राहील, असे वाटत होते- हे म्हातारपण कोणी पाठवले. उंबरठा
(आता) डोंगर वाटतो आहे. गावदरीचें मैदान परदेशासारखें झाले आहे (१) पाण्याचा गुंड,
‘गंगा नदी’ झाला आहे आणि अंगावरचे केस सफेद झाले आहेत. नको होते, आणि हे कुठून
आले रे, तुझी वाट पाहिली नव्हती. घरांत अप्रतिष्ठा व्हायला लागली. याची खाट, कोप-यांत
हलवा (असे घरांत बोलुं लागले) (२) लहान पणी लाडू आवडतात, म्हातारपणीं शेव आवडते.
रोज रोज रबडी हवी असते, अशी म्हातारपणाची जबरदस्त सवय आहे (३) पहाटे माझा प्राण
अन्ना शिवाय व्याकुळ होतो आहे, आणि घरची माणसे म्हणतात ‘हा मरत नाही तुला (गप्प)
बसायला काय होते आहे?’ (४) (काय हरकत आहे) मुलगे वेगळे झाले, सुना शिव्या देतात.
मुलींना जावयी घेऊन गेले, आतां म्हातारपणी काय स्थिती होणार ? (५) नऊ नाड्या सुटत
चालल्या, अंतकाळ येऊन पोचला. बायका मुलें तिरस्कार करताहेत. आणि बालके शिव्या
देताहेत. अंतकाळी, मुलगा येऊन दारांत हजर झाला (६) फासळ्यां असणारें हे शरीर बांबुंवर
(तिरडीवर) आणि नंतर ते बाहेर सोडून देतात (जाळून, पुरून नष्ट करतात) (७) हे ऐकून (तरी)
ईश्वराचें भजन करा. युगाचे आपले अस्तित्व स्मरण करा. दुस-यांवर उपकार करून तुम्हाला
मिळेल. नरसिंह, (ईश्वराचा) दास गुण गातो (ईश्वराचे).
जुवानीने दाहाडे रे हरिने जाण्या नही रे
मोह्युं परदारा साथे मन्,
कांईक तो मोहयो रे कामिनीनां कल्पमोरे
कोई एक जोडवा धायो वन- १
पचीस ने पचास रे परपंचमो गयो रे
दोहिला आव्या साठ वरसना दंन
सित्तेरने सूधी रे कोई समझयो नहीं रे
पछे चाल्यो साधन करवा मन- २

निवडक पदे ९७
आंखडिये न सुझे रे गळे बहु नासिका रे
बोले ते तो संभळाय नहि करण
माया तो न मुके रे, तूटे नहि तृष्णा रे
ओळखायो नहि अशरण शरण- ३
हाथमां लाकडी रे, चरण चाले नहि रे
तूटीने शिथील थयुं रे अंग
मुख मोहे दंत रे एके दिसे नही रे
तोय पापियुं उदर मागे अन्न- ४
भाग्य जेहेनुं भलुं रे, आ अवसर ने ओळख्यो रे
ते तो प्राणी कहेवाय हरिना जन
नरसैयाना स्वामीने रे सुखमां संभारजो रे
जो होय पेला भवनु पुन्य- ५
(तारुण्याच्या दिवसांत हरीला ओळखले नाही. परस्त्रीचा मनाला मोह पडला. कामिनीच्या
सहवासांत कांहीजन मोहून गेले. कांही वानप्रस्थ्याच्या मागे धावले. पंचवीस आणि पन्नास तर
प्रपंचात गेले, साठीच्या घरांत तर नातवंडे झाली. सत्तरी पर्यंत तर कांही समजलेच नाही, नंतर
चालला साधन करायला मनाने.(२) डोळ्यांनी पहाणे होत नाही,नाक फार गळतें आहे. कोणी
बोलले तर कानाना ऐकायला येत नही. तरीपण माया सुटत नाही, आसक्ती तुटत नाही.
निराधाराचा आधार ओळखला नाही (३) हातांत काठी आहे. पाय चालुं शकत नाहीत, अंग
अंग शिथील झाले आहे. तोंडात एक दात दिसत नाही, तरीही पापी पोट अन्न मागत आहे.
(४) ज्याने हा जीवनातला प्रसंग ओळखला त्याचे नशिब उत्तम आहे आणि तोच ईश्वराचा
लाडका आहे. मागच्या जन्माचे पुण्य असेल तोच नरसिंहाच्या स्वामीला, सुखाच्या परिस्थितीत
स्मरत राहील (५)