अणुभाष्य (महाप्रभु वल्लभाचार्य - शुद्धाद्वैत वेदान्त ब्रह्मसूत्र महाभाष्य प्रकाश टीका सहित)

४८६ श्रीमद्ब्रह्मसूत्राणुभाष्यम् । [अ० १ पा० ३ अ० १३ सू० ४२
श्येनसुपर्णदृष्टान्तस्तु सुषुप्तौ भगवत्स्वरूपप्राप्तयेऽवस्यान्तः । यत्रेति च
भाष्यप्रकाशः।
प्रकृतमुक्तार्थं वक्ष्यन्तः श्येनादिदृष्टान्ततात्पर्यमाहुः श्येनेत्यादि । तत्र भगवत्सत्त्वे किं मानमत
आहुः अवस्थेत्यादि । एतस्मा अन्ताय धावतीत्यन्तपदोक्तोऽवस्थान्तः । यत्र सुप्त इत्यग्रिमं
वाक्यं च सुषुप्तौ भगवत्सत्त्वे मानम् । श्रुतौ, सङ्ख्यायैव धियत इत्यस्य सम्यग् लयः सेषो यत्र
तादृशस्थानाय गच्छतीत्यर्थादन्तपदेन भगवल्लाभः । यत्रेति वाक्ये तु सर्वकामनाभावकथनेन
तल्लाभादित्यर्थः । तत्प्राप्तिश्च न धावनमात्रेण, किं तु हेत्वन्तरेणेति वक्तुं, ता वा अस्यैता
रश्मिः।
शास अनुशिष्टौ अ. प. सेटो रूपं न तु शास्र इच्छायाम् । अ. आ. सेट् । वक्तीति भाष्यप्रकाशात् ।
श्रुतौ परस्मैपदाच्च । जानातीच्छति यतते इति शास्त्रकथनाच्च च प्रयत्नपूर्वकत्वेनेच्छार्थस्या-
शक्यत्वाच्च । शिषु विशेषणे रु. प. अ. शेषणम् । शिष प्रसवोपयोगे शु. प. से. भावार्थकत्युडन्तम् ।
तेन एनमनुसशासेति श्रुतौ एतस्य जनकस्य सम्राजो नु नाम मागग्रिमं तस्य शासनं प्रसवोपयोगं
चकार याज्ञवल्क्यो भगवान् इत्यंभूताख्यानं प्रकारविशेषनिरूपकं वाक्प्रसवोपयोगं चकारेति वा ।
वैयाकरणास्तु अनुना बोल्ये भागग्रूपोर्थः । एनमित्यत्र द्वितीयार्थः स अश्रं आबजन्तेन तत्स्वामी
उच्यते इति । तन्मते जनकाभिन्नं भागस्वामिनं शशासेत्यर्थः । तथा जनकाभिन्नेत्यंभूतं आख्यानं
आख्यायतेऽनेन तदग्रिमं शशासेति द्विकर्मकः ।
'दुह्याच्पच्दण्ड्रुधिप्रच्छिचिञ्शासुजिमथ्मुषाम् ।
कर्मयुक् स्यादकथितं तथा स्यान्नीहृकृष्वहाम्' ॥ इति ।
अग्रिमं एनमनुशशासेति द्विकर्मकोयं शासिः । तदर्थमिति अनुशशासेति पदोक्त्या ज्ञानार्थम् ।
श्येनेत्यादीति तथास्मिन्नाकाशे श्येनो वा सुपर्णो वा विपरिपत्य श्रान्तः सःहत्य पक्षौ
सङ्ख्यायैव ध्रियत एवमेवायं पुरुष एतस्मा अन्ताय धावति यत्र सुप्तो न कंचन कामं कामयते
न कंचन स्वप्नं पश्यतीति श्रुतिः । तत्रेति सुषुप्तौ । अवेति स्वभावस्याया अन्तो यत्र भगवति
सुषुप्तिरूपे सोऽवस्थान्तः यश्चेत्याश्रयणीये भगवति । कथमित्यपेक्षायामाहुः श्रुताविति । श्येनस्तु
श्रान्तः पक्षौ संहृत्य प्रसार्य सति निर्गुणे लयायैव ध्रियते पतनप्रतिबन्धः क्रियते । श्येनः श्रान्तः
इत्यत्र टः सुः सुपां सुलुगिति सूत्रेण श्येनेन श्रान्तेनेत्यर्थः । निर्गुणलयः सुषुप्तौ इति सगुणलयाय
दृष्टान्तान्तरमाह सुपर्णो वेति सुपर्णो गरुत्मान् । सगुणलयायैव पतनप्रतिबन्धः क्रियते । सुपर्णेनेति
पूर्ववत् । अत्र समासर्दौर्घमादाहुः सङ्ख्यायेति प्रकाशे । गच्छतीति टः सुमनाहत्य धातूनामनेकार्थत्वं
स्वीकृत्य यकःस्थाने यकं वर्णलोपं चाश्रित्योक्तं तदुक्तम् ।
'सुप्तिङुपग्रहलिङ्गनराणां कालहलच् स्वरकर्तृयकां च ।
व्यत्ययमिच्छति शास्त्रकृदेषां तदपि च सिद्धयति बाहुलकेन' ॥ इति ।
वैदिकप्रक्रियायाम् । यद्वा त्रुटिरत्र तादृशस्थानायेत्यग्रे तादृशस्थानाय निर्गुणसगुणप्राप्तये श्येनेन
सुपर्णेन वा ध्रियते एवमेवायं पुरुषो जीव एतस्मै अन्ताय धावतीत्येवं रूपा । धावतीत्यस्यार्थमाहुः
गच्छतीति । धावु गतौ शुद्धौ च भ्वा. उ. से. । ननु भाष्ये सुषुप्तौ भगवत्स्वरूपप्राप्तये इत्युक्तं
तत्कथं दृष्टान्तौ भित्त्वा व्याख्यातमिति चेन्न । सगुणनिर्गुणयोर्विद्वन्मण्डने भेदमङ्गात् । पिंग्रीडिपण्या-
निर्याणे विक्षेपः । ता वा अस्यैता इत्यादेरिति ता वा अस्यैता हिता नाम नाड्यो यथा केशः
786