अणुभाष्य (महाप्रभु वल्लभाचार्य - शुद्धाद्वैत वेदान्त ब्रह्मसूत्र महाभाष्य प्रकाश टीका सहित)

तस्तु धर्मसाहित्यात् तदुद्बोधकत्वाच्च साधनमतः स्थानभेदेनोभयमप्यविरुद्धमितिभावः। प्रेयाञ्जलिलादेर्बर्हिष्म-
प्यामाहुः स्थायीत्यादि। तदेवोक्तमिति गोष्ठीमध्ये विराजन्तमेवोक्तमित्यर्थः॥ ८॥
This will also explain the meaning of 'स्त्रीभावो गूढः पुष्टिमार्गे तत्त्वमिति कृष्णपदार्थं;
कश्चिद्विदन्तः'. In order to realise कृष्णरस, स्त्रीभाव is thus essential and hence the
remark of मीरा to जीवगोस्वामी that he was to be congratulated (!) in remembering
his पुंभाव in वृन्दावन.
It will also help the reader in understanding the significance of the
following श्लोक of श्रीविठ्ठलेशः—
भावैरङ्कुरितं महीमृगदृशामारूपमासिञ्चितैः
प्रेम्णा कन्दलितं मनोरथमयैः शाखाशतैः संभृतम् ।
लौल्यैः पल्लवितं मुदा कुसुमितं प्रत्याशया पुष्पितं
लीलाभिः फलितं भजे व्रजवधूशृङ्गारकल्पद्रुमम् ॥
A person does not become fit to experience these various stages of love
emanating from रसो वै सः (उद्बोधकं तु हरिणा ), unless the mind is free of all burden and
the heart is open to these higher Influences. He thus gets स्वरूपयोग्यता, but even
then the pouring in of the Influences depends only on वरण, as is stated in यमेवैष
वृणुते तेन लभ्यः। Mental repose is ब्राह्मीस्थिति, described in the second अध्याय of गीता, on
attainment of which a man has simply to work as an instrument of परमात्मन्, or
a servant of God, and the best servants are those who never forget their Master
and His commands for a single moment (मन्मना भव ). These गोपीजनs were always
गोविन्द एव निखिलात्मनि रूढभावाः, and hence their दास्य was best, and therefore they
were परं तनुभृतः । This also answers the question as to who are the best of
human beings.
श्रीमद्वेदव्यास puts into the mouth of श्रीउद्धव the following verse as regards व्रजवनिताः।
एताः परं तनुभृतो भुवि गोपवध्वो
गोविन्द एव निखिलात्मनि रूढभावाः।
वाञ्छन्ति यं भवभियो मुनयो वयं च
किं ब्रह्मजन्मभिरनन्त कथारसस्य ॥ भा. १०-४७-५९.
श्रीमद्वल्लभाचार्य's comments on it are as under:—
तनुभृतश्चेदेता एव, नापि ज्ञानिनो नापि लौकिका नापि भक्ताः, तत्र लौकिकास्तु व्यर्थजीवना
एव। न रज्ज्वा बद्धः पाशी भवति, स्वाधीनपाश एव तथा। एवं तनुभृतोपि येषां स्वाधीना वपुः।
ज्ञानिनां तु ज्ञानप्राप्तिपर्यन्तमेव साधनत्वेन शरीरोपयोगादग्रे व्यर्थ एव देहः, अनपेक्षितं भारवद्
गृह्णन्तीति। भक्ता अपि मौढ्याद्देहमेवात्मानं मन्यमानाः तत्रैव पर्यवसितमतयो बहिर्मुखत्वासदनुरूपा
एव न तु तनुभृतः। कालान्तरे परं सत्फलम्, अस्मदादयस्तु भक्ता अपि प्राप्तज्ञाना अपि मन्दभावं
प्राप्ता नोत्कर्षेण तनुभृतः। अतः परमुत्कर्षेण एता एव तनुभृतः। नन्वेतादृश्यः सन्ति तनुभृतः
लक्ष्मीप्रभृतयः। तत्राह भुवीति। ननु मुख्यपुष्टैकभक्ताः प्रह्लादयः सन्त्येव तत्राह गोपवध्व
2353