अमृतानुभव एवं चांगदेव पासष्टी (सन्त ज्ञानेश्वर - चिद्विलासवाद एवं अद्वैत अनुभूति सटीक)

८४ सार्थ अमृतानुभव
गुळाचा बांधा । फुटलिया मोडीचा धांदा ॥ जाला तरी
नुसधा । गुळाचि कीं तो ॥ १४४ ॥ तैसें हें दृश्य देखो । कीं
बहु होऊनि फांको ॥ परी भेदाचा नव्हे विखो । तेंचि म्हणवूनि
॥१४५॥ तया आत्मयाच्या भाखा । न पडोचि दूसरी रेखा ॥
जरी विश्वा अशोखा । भरलें आहे ॥ १४६ ॥ दुबंधी क्षीरोदकीं ।
वाने परी अनेकीं ॥ दिसती तरी तितुकीं । सुतें आथी ॥१४७॥
पातयाची मिठी । नुकालतां दिठी ॥ अवघीयाची सृष्टी । पाविजे
जरी ॥१४८॥ न फुटता बीजकणिका-। माजी विस्तारे वडु
असिका ॥ तरी अद्वैत फाका । उपमा आथी ॥ १४९ ॥ मग
माते म्यां न देखावें । ऐसेंही भरे हांवें ॥ तरी आंगााचिये विसवे।
सेजेवरी ॥ १५० ॥
गुळाची ढेप फुटून तिची अनेक खंडें म्हणजे भेद व प्रतीति झाली;
गुळांत भेदप्रतीति न होतां, तो गूळपणानें तसाच आहे. १४४.
परमात्मा द्रष्टा होऊन दृश्य पाहो किंवा आपण स्वतःचा पुष्कळ पुष्कळ
होऊन विस्तार करो, पण तितक्या रूपांनीं तो स्वतःच होतो म्हणून
भेदाला कांहीं विषय नाहीं होत. १४५. हें अनंत द्वैतानें भरलेलें जगत्
जरी सर्व परमात्मरूप आहे तरी परमात्मवस्तूच्या द्वैतपणाची जाणीव होत
नाहीं. १४६. गंगाजमनी वस्त्रामध्यें अनेक प्रकारच्या रंगांच्या तन्हा
दिसल्या तरी तितक्या प्रकारचे तंतु आहेत थोडेच ? १४७. जर पापण्या
उघडल्याशिवाय डोळा सृष्टि पाहू शकेल, १४८. किंवा बीज अंकुर
आल्याशिवाय सर्व वड विस्तार पावेल, तरच ह्या अद्वैत पसाऱ्याला एखादी
उपमा मिळेल. १४९. मग जसा आपणांस पाहूं नये अशी इच्छा उत्पन्न
झाली असतां तो आपल्या अंगच्याच शय्येवर विश्रांती पावतो म्हणजे
अधिष्ठानरूप होतो. १५०.