कथासरित्सागर : द्वितीय खण्ड (लम्बक ६ से १८)

८९८ कथासरित्सागर
मा वाचं कस्यचित्तातदयामयादेवमिह स्थितः।
नागोऽहमिति वक्ति स्म सोऽपि तां मारमोहितः ॥१७३॥
सा तद्रहसि कुट्ट्यै शशंस गणिका ततः।
अथ तार्क्ष्यो जगच्चिन्त्यस्तत्रागात् पुरुषाकृतिः ॥१७४॥
उपेत्य कुट्टनीं तां च जगाद त्वत्सुतागृहे।
अहमद्य वसाम्यार्ये भाटकं मे गृह्यतामिति ॥१७५॥
इह नागः स्थितो नित्यमिमां पञ्चशतीं ददत्।
तत्किमेवाहमादद्येति कुट्टन्यपि जगाद तम् ॥१७६॥
ततः स गरुडो नागं तत्र स्थितमवेक्ष्य तम्।
विवेशातिथिभावेन तद्वारवनितागृहम् ॥१७७॥
तत्र प्रासादपृष्ठस्थं नागं तमवलोक्य सः।
प्रकाश्यत्मानमुत्पत्य जघान च जघास च ॥१७८॥
अतो न कथयेत् प्राज्ञो रहस्यं स्त्रीष्वनर्गलम्।
इत्युक्त्वा गोमुखो मुग्धकथां पुनरवर्णयत् ॥१७९॥
केशमूर्खकथा
ताम्रकुम्भोपमशिरा कोऽप्यासीत् खलतिः पुमान्।
स च मूर्खोऽर्थवांल्लोके लज्जते स्म कचैर्विना ॥१८०॥
अथ धूर्तस्तमागत्य काञ्चुकाद्योपजीविकः।
एकोऽस्ति वैद्यो यो वेत्ति केशोत्पादनमौषधम् ॥१८१॥
एतच्छ्रुत्वा तमाह स्म तमानयसि चेन्मम।
ततोऽहं तव दास्यामि धनं वैद्यस्य तस्य च ॥१८२॥
एवमुक्तवतस्तस्य धनं भुक्त्वाचिरेण सः।
मुग्धस्यानीतवानेकं धूर्तो धूर्तचिकित्सकम् ॥१८३॥
उपजीव्य चिरं सोऽपि खल्वाटं तं भिषक्छिरः।
अपास्य खर्पणं युक्त्वा मुग्धायात्मानमदर्शयत् ॥१८४॥
तद्दृष्ट्वाप्यविमर्शी सन् वैद्यं केशार्थमौषधम्।
सं ययाचे स बद्धधीस्ततो वैद्योऽब्रवीत् स तम् ॥१८५॥
खल्वाटः स्वयमन्यस्य जनयेयं कचं कथम्।
इति ते मूर्ख निर्लोम दर्शितं स्वशिरो मया ॥१८६॥
तथापि त्वं न वेत्स्यत्र धिगित्युक्त्वा ययौ भिषक्।
एवमेव सदा धूर्ता क्रीडन्ति जडबुद्धिभिः ॥१८७॥