कथासरित्सागर : द्वितीय खण्ड (लम्बक ६ से १८)

१७४ कथासरित्सागर

तत्रासीत् प्रेम दम्पत्योर्गौरीशर्वोर्बिकं तयोः।
शर्वस्य गौरी देहार्धं तस्य त्वात्मैव साभवत् ॥२८५॥
कालेन चन्द्रसेनाख्यं दमयन्ती नखात्सुतम्।
प्रसूते स्म तदन्वेकामिन्द्रसेनां च कन्यकाम् ॥२८६॥
तावच्च स कलिश्छिद्रं तस्यामुच्छास्त्रवर्तिनः।
मस्र्स्यासीच्चिरं चिन्वन्प्रतिज्ञातार्थनिश्चितः ॥२८७॥
वर्षेकवानुपास्यैव सन्ध्यामक्षालिताङ्घ्रिकः।
स सुष्वाप नलः पानमदेन मुषितस्मृतिः ॥२८८॥
छिद्रमेतदवाप्यैव दत्तदृष्टिर्दिवानिशम्।
कलिस्तस्य शरीरान्तर्नलस्य प्रविवेश सः ॥२८९॥
तेन देहप्रविष्टेन कलिना स नलो नृपः।
विहाय धर्म्यमाचारमाचचार यथारुचि ॥२९०॥
मक्षैरदीव्यद्दासीभिररस्तासत्यमब्रवीत् ।
असेवत दिवा स्वप्नं स जगागार रात्रिषु ॥२९१॥
अकारात्कारणं कोपमन्यायेमार्थमाददे।
अवमानं सतां चक्रे सम्मानमसतां च सः ॥२९२॥
तद्भावं पुष्करास्मै सथैवोक्तास्तत्सखम्।
छिद्रं प्राप्य शरीरान्तःप्रविष्टो द्वापरो व्यधात् ॥२९३॥
कदाचित्पुष्कराख्यस्य गृहे तस्यानुजस्य सः।
नलो ददर्श दान्ताख्यं सुन्दरं धवलं वृषम् ॥२९४॥
लोभामृग्यमानाय त तस्मै ज्यायसे न सः।
द्वापरप्रस्ततद्बुद्धिः पुष्कराख्यो वृषं ददौ ॥२९५॥
जगाद च यद्यस्ति वाञ्छास्मिन्वृषभे तव।
तद्द्यूतेन विजित्यैनं मस स्वीकुरु मा चिरम् ॥२९६॥
तच्छ्रुत्वा स नलो मोहान् प्रतिपेदे तथेति तत्।
घत प्रवृत्ते द्यूतं तयोर्भ्रात्रोः परस्परम् ॥२९७॥
पुष्कराख्यस्य स वृषो नलस्यैमादय पणः।
जिगाय पुष्कराख्यश्च नलो मुहुर्जीयत ॥२९८॥
न्निदेद्मित्रबले कोष हारितेऽपि दुरोदरात्।
न नलो वार्यमाणोऽपि चचाल कलिबिप्लुतः ॥२९९॥