कथासरित्सागर : द्वितीय खण्ड (लम्बक ६ से १८)

३० कथासरित्सागर
अन्तःपुरसहस्राणि साध्वीनीतमपि स्फुटम् ।
दृष्ट्वा विलब्धितान्येव स राजा जनसन्निधौ ॥३५॥
विसङ्क्य स्वपुरात्तस्मान्नानाय्य निखिलाः स्त्रियः।
अशनं हस्तिनस्तस्य हस्तस्पर्शमकारयत् ॥३५॥
तथापि यस्य नोत्तस्थौ गजस्तस्तरसा भूपतिः।
अस्मत् पुरे न साध्वी स्त्री नैकापीति त्रपां ययौ ॥३६॥
तावच्च दृढगुप्ताख्यस्ताम्रलिप्त्याः समागतः ।
वणिग्गवाक्षपो मुक्त्वा युक्तान्तं च गतोत्सुकः ॥३७॥
तस्य चामररी पश्चादाजगाम पतिव्रता।
एषा शीलवती नाम सा तद्दृष्ट्वा तमब्रवीत् ॥३८॥
स्पृशाम्येष करेणैनं त्वमभूदपरो मया।
मनसापि न भद्रपास्तन्मुक्तिस्त्वयं द्विपः ॥३९॥
इत्युक्त्वोरोचयद्धस्तेन सा च संस्पर्श तं गजम्।
उत्तस्थौ च गजस्तस्य क्षणाच्च स ततोऽर्हणात् ॥४०॥
इमास्ताः पित्र्यतां प्राप्ता मान्त्रिन्वदवरोधमाः।
गजाननन्नहारगर्मर्या जगतानन्य या ॥४१॥
इति शीलवतीं तत्र कृतकोलाहलो जनः।
तां तुष्टाव गजं दृष्ट्वा स्वान्तर्गन्धे समुत्थितम् ॥४२॥
गजापि रक्षितामिति परितुष्याभिनन्द्य ताम्।
प्रादूरकरोत्तदा रत्नैः शीलवतीं सतीम् ॥४३॥
नृपस्वामिन न यन्मित्रं ह्रीङ्गुणं मन्येष तवम्।
अश्रूयतेऽने भाग्यं शृणु गच्छङ्गतामिव ॥४४॥
तस्मिंस्तत्त्वविदित्वा निजभार्य्यापराद्धतः।
विससर्जाऽऽत्मनाऽपत्रस्तन्निनाय्यरवागतः ॥४५॥
अथैतादृक् शृङ्गालाख्यः स्वगृहस्य सन्निधौ।
गच्छन् ददर्श सा च स्नात्वा विश्रान्त मूता ॥४६॥
दीक्षिताङ्गीव न चारित्रवता विशङ्कितेति।
सा च राज्ञाऽब्रवीत् किं मां त्वमन्वागच्छसीति ॥४७॥
स्पृष्टा मया सा गत्वा शीलावत्युवाचतः।
उपसर्गेण शङ्केयं च साध्वित्यागता मया ॥४८॥
ततस्तस्याः सा तत्र प्रच्छन्नाऽभूत् कौतुकात्।