कथासरित्सागर : द्वितीय खण्ड (लम्बक ६ से १८)

१८ कथासरित्सागरं
महेश्वरादग्निकुण्डाद्वने शरवणादपि।
कृत्तिकाभ्यश्च शंसन्ति विचित्रं यस्य सम्भवम्॥२३९॥
जातेनैव जगत्कृत्स्नं क्षुब्धधैर्येण तेजसा।
आनम्य येन निहतो दुर्जयस्तारकासुरः॥२४०॥
तन्मन्त्रमिममावृत्स्व मत्त इत्यभिधाय सः।
अग्निवस्तो ददौ तस्मै मन्त्रं तं गुणशर्मणे॥२४१॥
सेनाराधितवांस्कन्दं गुणशर्मा स भूगृहे।
तयोपचर्यमाणः सन्सुन्दर्या नियतव्रतः॥२४२॥
ततः प्रत्यक्षतामेत्य साक्षादेव स षण्मुखः।
तुष्टोऽस्मि ते वरं पुत्र वृणीष्वेति तमादिशत्॥२४३॥
२४४॥
अक्षीणकोशो भूत्वा च महासेनं विजित्य च।
गत्वाप्रतिहतः पुत्र पृथ्वीराज्यं करिष्यसि॥२४५॥
इति दत्त्वाधिकं तस्मै वरं स्कन्दस्तिरोदधे।
सम्प्राप्ताक्षयकोषश्च गुणशर्मापि सोऽभवत्॥२४६॥
पृष्ट्वा सद्यः स्वमहिमोचितयाग्निवत्त—
विप्रात्मजामनुविनाधिकबद्धभावाम् ॥
मान्मथसिद्धिमिव रूपवतीमुपेतां।
तां सुन्दरीं स सुकृती विधिनोपयेमे॥२४७॥
अक्षीणकोशनिचयप्रभवप्रभावात् ।
सम्भूतभूरिगजबजिपदातिसैन्यः ।
दानप्रसादमिलिताखिलपार्थिवानां ।
रुन्धन्बलेरवनिमुज्जयिनीं जगाम॥२४८॥
प्रख्याप्य तस्यां तदशोकवत्याः प्रजास्वशीलं समरे च भूपम्।
जित्वा महासेनमपास्य राज्यात्पृथ्वीपतित्वं स समाससाद॥२४९॥
अन्याश्च कन्याः परिणीय राज्ञामन्यैस्तटेष्वप्याप्तगजाश्वमुख्यैः।
इष्टान्स भोगान्गुणशर्मसम्राट् चिराय मुद्वस्त स्म ससुन्दरीकः॥२५०॥