कथासरित्सागर : द्वितीय खण्ड (लम्बक ६ से १८)

२७८ कथारत्नप्रभाकर
तच्छ्रुत्वा स मयात्क्रोधस्तद्वक्ताशुं शुण्महे वयम्।
हठाद् ध्रुवति शक्रे तु कथ ब्रूहि महामहे॥१४८॥
ते चासुरा हता देवैस्ते बभूवुः प्रनादिनः।
मन्त्रमन्त्रान्तु कि मैवं बलिप्रभृतयो हताः ॥१४९॥
इत्यादृक्ता मयेनाप मन्दान्या सहैव सः।
राजमेन्द्रमनामन्त्र्य जगाम स्वमतिं निजाम् ॥१५०॥
सूर्यप्रभादिभिर्युक्त सुनीथाञ्च मयेन सः।
निन्ये दृष्टाय पाताल बलि राजानमीक्षितुम् ॥१५१॥
स्वर्गाभ्यधिके तत्र सर्वे ते दृष्टमुखश्रियम्।
आमुक्ताहारमुकुटं वृतं निजजदानवैः ॥१५२॥
निषेदुः पाद्यपाण्ड्यञ्च मुनीपाद्या श्रमेन ते।
मानवै तान् मानयामास सत्कारेण यथोचितम् ॥१५३॥
मयावेदितवृत्तान्तहृष्टः प्रात्र बलिरुक्तः।
प्रह्लादमानायितवाञ्छीप्रमभ्यांच्च दानवान् ॥१५४॥
तानन्यत्र सुनीथाद्याः पादमोन्ते ववन्दिरे।
ते चान्यमिननन्दूस्तान् प्रह्लादानन्दनिर्भरः ॥१५५॥
तथात्र बलिरह म्य मुक्ता चन्द्रप्रभा भुवि।
मुनीथः स्वतनूजाभ्या प्रतमुज्जीवित एष सः॥१५६॥
मुमुक्षूत्कीवतारश्च प्राप्तः सूर्यप्रनोन्ययम्।
शर्वेण चायमादिष्टो भावी विद्याधरोश्वरः ॥१५७॥
एतत्प्रमनावाप्य जात्वाहं दत्यबन्धन।
तद्देताभ्यामवाप्ताभ्यां ध्रुवमभ्युदमाप्नुमः ॥ १५८॥
एतद्वन्मिवञ्च श्रुत्वा शुकः प्रोवाच तद्गुरुः।
धर्मा चरतो मध्ये मान्प्यनमभ्युदय क्वचित् ॥१५९॥
तस्माद् धर्मेण वर्तध्वं कुरुताद्यानि मङ्ख।
तच्छ्रुत्वा दानवास्तत्र तपत्ति नियमं व्यधुः ॥१६०॥
मन्त्र पातालतउया य तत्र मिलितान्तदा।
बलिदक्षात्राण्युब षक्र मुनीषत्रात्रिसंवृत्तः ॥१६१॥
अत्रान्तरे च तत्रागात्य पुनर्नारदो मुनिः।
गृहीतापौषविष्टश्च दानवांस्तानूवाच सः ॥१६२॥