कथासरित्सागर : प्रथम खण्ड (लम्बक १ से ५)

७६ कथासरित्सागर
ताम्यन्ती च ततः सा तं स्वप्ने दृष्ट्वा प्रियं विना।
पृच्छन्त्यै चित्रलेखायै सख्यै सर्वं शशंस तत्॥१५॥
सापि नामाद्यभिज्ञानं न किञ्चित्तस्य जानती।
योगेश्वरी चित्रलेखा तामुपायममब्रवीत् ॥१६॥
सखि देवीवरस्यायं प्रभावोऽत्र किमुच्यते।
किं त्वभिज्ञानशून्यस्ते सोऽन्वेष्टव्यः प्रियः कथम्॥१७॥
परिजानासि चेत् ते ससुरासुरमानुषम्।
जगल्लिखामि तन्मध्यं तं मे दर्शय येन सः॥१८॥
आनीयते मयेत्युक्ता सा तथेत्युदिते तया।
चित्रलेखा क्रमाद् विश्वमलिखद् वर्णवर्तिभिः॥१९॥
तत्रोषा सोऽयमित्यस्या हृष्टाङ्गुल्या सकम्पया।
द्वारवत्यां यदुकुलादमिरुद्धमदर्शयत्॥२०॥
चित्रलेखा ततोऽवादीत् सखि धन्यासि यत्त्वया।
भर्त्तानिरुद्धः प्राप्तोऽयं पौत्री भगवतो हरेः॥२१॥
योजनानां सहस्रेषु षष्टौ वसति स त्वितः।
तच्छ्रुत्वा साधिकौत्सुक्यवशात्तामब्रवीदुषा॥२२॥
माद्य चेत्सरिस तस्याङ्गं अये श्रीखण्डशीतलम्।
तदत्युद्दामकामान्निर्दग्धां विद्धि मां मृताम्॥२३॥
श्रुत्वैतच्चित्रलेखा सा तामाश्वास्य प्रियां सखीम्।
तदैवोत्पत्य नभसा ययौ द्वारवतीं पुरीम्॥२४॥
ददर्श च पृथुशृङ्गेमन्दिरेरत्नमम्यगाम्।
कुर्वती त पुन क्षिप्यमन्त्राञ्चितित्तरभ्रमम्॥२५॥
तस्यां सुप्तं निशि प्राप्य सानिरुद्धं विबोध्य च।
उषाऽनुरागं त तस्मै शशंस स्वप्नदर्शनात् ॥२६॥
आदाय भारतरूपस्त्वप्नवृत्तान्तमेव सम्।
सोऽतं सिद्धिप्रभावेण क्षणेनैवाययौ ततः॥२७॥
एत्य चावेक्षमाणायास्तस्याः सख्याः सबर्मना।
प्रावेशयदुपायास्तं गुप्तमन्तःपुरं प्रियम्॥२८॥
१ स्वप्नन्तमेवानिरुद्धं समागमत् चित्रलेखेति ज्ञायते।