कथासरित्सागर : प्रथम खण्ड (लम्बक १ से ५)

प्रातश्च ददृशे राज्ञा देवसेनेन तत्र सः।
स्वसुतान्तःपुरद्वारि स्थितश्छिन्नच्युतो भुजः ॥२८५॥
इतः प्रभृति नेहायं प्रवेष्टव्यो नरैरिति।
दत्तो विदूषकेणैव सुवीर्यं परिमार्गकः ॥२८६॥
ततो दिव्यप्रभावाय तस्मै प्रीतः स पार्थिवः।
विदूषकाय तनयां तां ददौ विभवोत्तरम् ॥२८७॥
ततस्तया समं तत्र कान्तया स विदूषकः।
तस्थौ दिनानि कतिचिद्रूपवत्येव सम्मदः ॥२८८॥
एकस्मिंश्च दिने सुप्तां राजपुत्रीं विहाय ताम्।
स ततः प्रययौ रात्रौ तां भद्रां प्रति सत्वरः ॥२८९॥
राजपुत्री च सा प्रातस्तदवेक्षणदुःखिता।
आसीदाश्वासिता पित्रा तत्प्रत्यावर्तनाशया ॥२९०॥
सोऽपि गच्छन्नहर्गच्छं क्रमात् प्राप विदूषकः।
पूर्वाम्बुधेस्तटस्थां नगरीं ताम्रलिप्तिकाम् ॥२९१॥
तत्र चक्रे स केनापि वणिजा सह सङ्गतिम्।
स्कन्ददासाभिधानेन पारमभ्ययियासता ॥२९२॥
तेनैव सह सोऽनल्पतदीयधनसम्भृतम्।
यानपात्रं समारुह्य प्रतस्थेऽम्बुधिमर्थिना ॥२९३॥
ततः समुद्रमध्यं तद्यानपात्रमुपागतम्।
अकस्मादभवद्रुद्धं व्यासक्तमिव केनचित् ॥२९४॥
उच्छ्रितेऽनिलवेगेन प्रयत्नैर्वा न विचचाल तत्।
तदा स वणिगार्त्तः सन् स्कन्ददासोऽब्रवीदिदम् ॥२९५॥
यो मोक्षयति ससद्यमिव प्रवहणं मम।
तस्मै निजधनार्धं च स्वसुतां च ददाम्यहम् ॥२९६॥
तच्छ्रुत्वैव जगादेदं धीरचेता विदूषकः।
अहमत्रावतीर्यान्तर्विचिनोम्यम्बुधज्जलम् ॥२९७॥
क्षणाच्च मोक्षयाम्येतदद्य प्रवहणं तव।
यूयं गाढमवलम्बध्वं बद्ध्वा मां पादरज्जुभिः ॥२९८॥
विमुक्ते च प्रवहणे तत्क्षणं वारिमध्यतः।
उद्धर्त्तव्योऽस्मि युष्माभिरवलम्बन-रज्जुभिः ॥२९९॥