कथासरित्सागर : द्वितीय खण्ड (लम्बक ६ से १८)

४७८ कथासरित्सागर
प्रज्ञा नाम बल यस्मात् निष्प्रज्ञस्य बलम् किम् ।
एतां च सिंहशशयोः कथामत्रापरां शृणु ॥९१॥
सिंहशशकयोः कथा
अभूत् क्वापि वने सिंह एकवीरोऽपराजितः ।
स ध य य ददर्शत्रि सत्त्व त त न्यपातयत् ॥९२॥
ततः सार्डम्यर्थित सर्वै सम्भूयात्र मृगादिभिः ।
आहाराम तवैकैंक प्रेषयामो दिने दिने ॥९३॥
सर्वांक्षो युगपद्गत्वा स्वार्थहानि करोषि किम् ।
इति तद्वचन सिंह स सधेत्यन्वमन्यत ॥९४॥
तत प्राणिनमेकैक तस्मिन्नन्वहमश्नति ।
एकदा शशकस्यागाद्वार एकस्य तत्कृते ॥९५॥
स सर्वै प्रेषितो गच्छञ्छश धीमानचिन्तयत् ।
स धीरो यो न सम्मोहमापत्कालेऽपि गच्छति ॥९६॥
उपस्थितावपि मृत्यौ समुक्ति तावत्करोम्यहम् ।
इत्यालोच्य स त सिंह विलम्ब्य शशकोऽभ्यगात् ॥९७॥
आगत तु विलम्बेन केसरी निजगाद सः ।
अरे वेळा व्यतिक्रान्ता ममाहारे कथ त्वया ॥९८॥
वधादप्यधिकं कि वा कर्त्तव्यं ते मया शठ ।
इत्युक्तवन्त त सिंह प्रह्व स शशकोऽब्रवीत् ॥९९॥
न मे देवापराधोऽयं स्ववशो नाहमद्य यत् ।
मार्गे विधार्य सिंहेन द्वितीयेनोज्झितश्चिरात् ॥१ ०॥
तच्छ्रुत्वास्यास्य लाङ्गूलं सिंह क्रोधारुणेक्षणः ।
सोऽब्रवीत्को द्वितीयोऽसौ सिंहो मे दर्शयतां त्वया ॥१०१॥
आगत्य दृश्यतां देवत्युक्त्वा सोऽपि निनाय तम् ।
सद्येत्यन्वागत सिहं दूरं कूपान्तिक पथि ॥१०२॥
इहान्त स्थं स्थित पश्येत्युक्तस्तत्र च तेन सः ।
शशकेन कुभा गर्जत्सिहोऽन्त कूपमैक्षत ॥१०३॥
दृष्ट्वा स्तब्धे च तोये स्व प्रतिबिम्ब निशम्य च ।
स्वगर्जितप्रतिरव मत्वा तत्रातिगर्जितम् ॥१ ४॥