कथासरित्सागर : द्वितीय खण्ड (लम्बक ६ से १८)

१३० कथासरित्सागर
सहसाणं गगनायान् पार्थय विद्याधरो जवान् ।
निक्षेपाग्निशिखारूपं सिंहं तमवगङ्गुविषा ॥२०४॥
समीपमेत्य चापृच्छद्राजानं तं स गत्वरः।
राजन्रकनकवर्षेत्य प्राप्ताज्येतां वय भुषम् ॥२०५॥
समाश्वास्य समभ्येति हरषाम गजा प्रत्यवाच तम्।
विन्ध्यान्तर्वासिजं वृत्तस्य वदिस मामिति ॥२०६॥
ततो विद्याधरोऽवादीन् प्राङ्कवन्धोऽभवम्।
मानुषो बन्धुमियाम्यस्यखपुरे न्यवसं पुरा ॥२०७॥
मयया प्रार्थितनाथ स्वया गाहायके मृतः।
विद्याधरत्वं प्राप्तोऽस्मि वीरवेतालसाधनात् ॥२०८॥
तेन त्वां प्रत्यभिज्ञाय यत स प्रत्युपक्रियाम्।
त्वत्स्निपांसुरयं दृष्ट्वा सिंहो व्यापादितो मया ॥२०९॥
नाम्ना बन्धुप्रभञ्चाद्य सर्वतोऽस्मीति वादिनम् ।
राजा कनकवर्षस्त जातप्रीतिरभाषत ॥२१०॥
हन्त स्मरामि सा वह मैत्री निर्वाहिका त्वया।
तत् ब्रूहि मे कदा भावी भार्यापुत्रसमागमः ॥२११॥
इति तस्य वचः श्रुत्वा बुद्ध्वा विद्याप्रभावतः।
विद्याधरोऽब्रवीद् बन्धुप्रभस्त स महीभृतम् ॥२१२॥
दृष्ट्वा विन्ध्यवासियां पत्नीपुत्रौ त्वमाप्स्यसि।
तत्तत्र गच्छ सिद्धय त्वं स्वलोकं च व्रजाम्यहम् ॥२१३॥
इत्युक्त्वा स्व गते तस्मिन् राजा लब्धधृतिः शनैः।
प्रायात् कनकवर्षोऽसौ द्रष्टुं तां विन्ध्यवासिनीम् ॥२१४॥
गच्छन्तमभ्यधावत नृपं धन्यो महान् पथि।
आधूत मस्तको मत्त प्रसारिनकर करी ॥२१५॥
स दृष्ट्वा श्वभ्रमार्गेण स राजापाससारथाः।
मथानुधावन् स गजो विषवे श्वभ्रपातः ॥२१६॥
तत सोऽभ्वभ्रमायासब्रान्तो राजा व्रजन् क्रमात्।
उत्खण्डपुण्डरीकाढ्य प्रापदेकं महत्सरः ॥२१७॥
तत्र स्नात्वा च पीत्वा च जलं जग्धमृणालकम्।
विश्रान्त पादपतले क्षण जह्ले स निद्रया ॥२१८॥