कथासरित्सागर : द्वितीय खण्ड (लम्बक ६ से १८)

त्वत्तो धामनिघृष्टासी भूतग्रामो विजृम्भते।
नाष स्फुलिङ्गसङ्घात इव प्रज्वलतोऽनलात् ॥३४॥
पुनश्च प्रविशत्येष त्वामेव प्रलयागमे।
दिनान्ते विहगव्रात इव वासमहाद्रुमम् ॥३५॥
सृजस्युल्लसित स्वांशांस्त्वमतान् भुवनेश्वरान्।
अनन्तवेलाक्षुभितस्तरङ्गानिब वारिधिः ॥३६॥
विश्वरूपोऽप्यरूपस्त्वं विश्वकर्मापि चाक्रियः।
विश्वाधारोऽप्यनाधारः कः स सत्त्वमवैति ते ॥३७॥
तां सामुद्रि सुराः प्राप्तास्त्वत्प्रसङ्गेक्षवेक्षिताः।
तत्प्रसीद प्रपन्नं मां पश्य पश्यार्द्रया दृशा ॥३८॥
एव कृतस्तुतिं दृष्ट्वा सप्रसादेन चक्षुषा।
नरवाहनदत्तं च हरिनारदमभ्यधात् ॥३९॥
गच्छ क्षीरोदसम्भूता या वराप्सरसः पुरा।
न्यासीकृत्य मया हस्ते शक्रस्य स्थापिताः स्वकाः ॥४०॥
तास्तस्मान्मम वाक्येन मृगयित्वा महामुने।
आरोप्य तद्रथे सर्वाः सत्वरं स्वमिहानय ॥४१॥
इत्युक्तो हरिणा गत्वा नारदः स उपेत्य ताः।
आनिन्येऽप्सरसः शक्रात्तद्रथेन समातरि ॥४२॥
तेन तासूर्पनीतासु प्रणतेनाप्सरःस्वथ।
वत्सराजतनुजं च भगवानादिदेश सः ॥४३॥
नरवाहनदत्तैतास्तुभ्यमप्सरसो मया।
दत्ता विद्याधरेन्द्राणां भविष्यच्चक्रवर्त्तिने ॥४४॥
त्वमासामुचितो भर्त्ता मार्यादिद्यैतास्तवापिताः।
: कामदेवावतारो हि निमित्तस्य पुरारिणा ॥४५॥
तच्छ्रुत्वा पादपतिते तस्मिन् वत्सेश्वरात्मजे।
लब्धप्रसात्समुदिते हरिर्मातलिमादिशत् ॥४६॥
नरवाहनदत्तोऽसावप्सरःसहितस्त्वया ।
प्राप्यतां स्वगृहं यावत्पद्या येनायमिच्छति ॥४७॥
एवं भगवतादिष्टः साप््सरस्कं प्रणम्य तम्।
नरवाहनदत्तं स रथे मातलिगारथिम् ॥४८॥