कथासरित्सागर : द्वितीय खण्ड (लम्बक ६ से १८)

१७२ कथासरित्सागर
इति तौ वन क्षोभन्तौ दुःखितौ भ्रातरौ वत।
प्राक् पित्रेवोपदिष्टां तां देवीं बध्यतुरम्बिकाम् ॥१०१॥
तस्या ध्यानप्रभावेण शरण्यायास्तदत्र तौ।
विगतक्षुत्क्लमतृषौ बलिनौ च बभूवतुः ॥१०२॥
ततस्तत्प्रत्ययाच्छ्रस्तावविश्वासपथध्मौ ।
तामेव ययतुर्दृष्टु विन्ध्यकान्तारवासिनीम् ॥१०३॥
तत्र प्राप्तौ तदग्रे च भ्रातरौ तावुभावपि।
प्रारभेतां निराहारौ तामाराधयितु तपः ॥१०४॥
अत्रान्तरे च ते तत्र सामन्ताः कटके स्थिताः ।
सम्भूय यावदायान्ति तयो पाप चिकीर्षवः ॥१०५॥
तावत् क्वचिन्न ददृशुर्विचिन्वन्तोऽपि सर्वतः ।
सौ समातामहो क्वापि राजपुत्रौ पलायितौ ॥१०६॥
ततश्चाशङ्क्य त मन्त्रभेद सर्वेऽपि ते भयात् ।
राज्ञस्तस्य परित्यागसेनस्यान्तिकमाययुः ॥१०७॥
प्रदर्श्य तस्मै सेखांश्च यथावृत्त तमब्रुवन्।
सोऽत्र बुद्ध्या सद्वृत्तान्त क्रुद्धस्तानेवमब्रवीत् ॥१०८॥
नैत मत्स्रहिता लेखा इन्द्रजाल किमप्यदः ।
यूय च न किमेतावदपि जानीथ बालिशाः ॥१ ९॥
यदनल्पतपःप्राप्तावह हन्मि कथ सुतौ।
युष्माभिस्तौ हतावेव सुहृत्त्वैस्तु रक्षितौ ॥११०॥
मातामहेन च तयोर्लक्षित मन्त्रिणाफलम्।
इत्युक्त्वा तान् स सामन्तान् कायस्थ कूटलेखकम् ॥१११॥
तं पलायितमप्याशु स्वशक्त्यानाय्य भूपतिः ।
सम्यक पृष्ट्वा यथावृत्तं यथावन्निगृहीतवान् ॥११२॥
भार्या च काम्यारूङ्काराम् तादृक् कार्यविधायिनीम्।
भूगृहे स निक्षिपेत पापां तां पुत्रघातिनीम् ॥११३॥
अविचार्य तु पर्यन्तमतिङ्गपान्थया धिया।
सहसा हि कृतं पापं कथ मा भूद्विपत्तये ॥११४॥
ये च त राजपुत्राभ्यां राह गत्वाभ्युपागताः ।
सामन्तास्तान्निवार्याग्यांस्त्वत्परं स मृगो व्यधात् ॥११५॥