कथासरित्सागर : द्वितीय खण्ड (लम्बक ६ से १८)

१६४ कथासरित्सागर
तच्छ्रुत्वा क्षमयित्वा तां राजपुत्रः स पृष्टवान्।
कपा मृगाङ्कलेखास्या भगवत्युच्यतामिति ॥२२ ॥
अतस्त सान्द्रवीचिस्ति शशितेजा इति श्रुतः।
विद्याधरेन्द्रो हिमवत्यचलन्द्र महायशाः ॥२२१॥
मृगाङ्कलेखा तस्यास्ति तनया वरकन्यका।
रूपेण सुरेन्द्राणां निशासूनिश्चकप्रदा ॥२२२॥
सा चानुरूपा भार्या ते तस्यास्त्वमुचितः पतिः।
इत्युक्तः सिद्धतापस्या हिरण्याक्षो जगाद ताम् ॥२२३॥
कथं भगवति प्राप्या मया सा तर्हि कथ्यताम्।
तच्छ्रुत्वा सा हिरण्याक्षं तं योगेश्वर्यभाषत ॥२२४॥
गत्वाहं त्वत्कथाख्यानादुपलप्स्ये तदाशयम्।
आगत्य चाहमेव त्वां तत्र नेष्याम्यतः परम् ॥२२५॥
इहास्ति योऽमरेषाख्यो देवस्तत्केतने त्वया।
प्रातः प्राप्यास्मि नित्यं हि तमर्चितुमुपैम्यहम् ॥२२६॥
इत्युक्त्वा नभसा प्रायात्तापसी सा स्वसिद्धितः।
तस्या मृगाङ्कलेखाया निकटं तुहिनाचलम् ॥२२७॥
तत्र तस्यै हिरण्याक्षगुणान्युक्त्वा शशंस सा।
यथा यथा दिव्यकन्या साह्युत्कैवमुवाच ताम् ॥२२८॥
तादृशं चन्न भर्तारं प्राप्नुयां भगवत्यहम्।
तन्निष्फलेन किं कार्यममुना जीवितेन मे ॥२२९॥
इत्यास्तऽस्मरावेशा नीत्वा तत्कथया दिनम्।
मृगाङ्कलेखा तापस्या सहोवास तया निशाम् ॥२३०॥
तावत्सोऽपि हिरण्याक्षस्तच्चिन्तामीतवासरः।
सुप्तः कषष्टिध्वज्जगदे गौर्या स्वप्ने निशाक्षये ॥२३१॥
विद्याधरः सन् प्राप्तस्त्वं मुनिशापेन मर्त्यताम्।
तापस्याः करसंस्पर्शादेतस्या मोक्ष्यसे ततः ॥२३२॥
मृगाङ्कलेखां च ततस्तामाशु परिणेष्यसि।
तच्चिन्ता नात्र कार्या ते पूर्वभार्या हि सा तव ॥२३३॥

---

१ काश्मीरेषु 'अमरनाथ' इति प्रसिद्धः।