कथासरित्सागर : प्रथम खण्ड (लम्बक १ से ५)

१९२ कथासरित्सागर
अहो स्त्री प्रेरणा नाम रजसा सङ्क्षिपतात्मनाम्।
पुंसां वात्येव सरसामाशयक्षोभकारिणी ॥१२८॥
यन्मामविचार्य वृद्धोऽपि विद्वानपि स सत्कथा।
अवितक्रोधादुपाध्यायो विरुद्धमवरोधयि ॥१२९॥
अथवा दैवममिहाप्यसृष्टविदुषामपि।
कामक्रोधौ हि विप्राणां मोक्षद्वारार्गलावभौ ॥१३०॥
तथा हि किं न मुनयः स्वदारभ्रंशशङ्किनः।
ददृशूखल पूर्वमपि शर्वाय शुकृयुः ॥१३१॥
स घनं विविशुर्देवं कृतदारपरिग्रहम्।
उमाय दर्शयिष्यन्तमृषीणामप्यशान्तताम् ॥१३२॥
दत्तशापञ्च ते सद्यस्त्रिजगल्लोभकारिणम्।
बुद्ध्य स व्यमीनस्तं समयं शरणं ययुः ॥१३३॥
तन्मे वामरोगाशिरिपुप्रदूषणकञ्चितम्।
मुनयोऽपि विमुह्यन्ति धोधियेषु वयञ्च काः ॥१३४॥
इति सुन्दरमभ्यस्य ध्यायन्त्युत्थायिनि।
आप्तस्य पूज्यगोत्रात् हर्म्यं तस्यो समागम ॥१३५॥
गतास्तं यावस्य शतं तिक्षुष्यन्ति।
मानमत्रयं हर्म्यं गा कालशत्रिमपरो ॥१३६॥
आकृष्यवाष्पका मुशातवास्त्रीणा।
नयनामतशतान्ता हशिनोपपगङ्गुता ॥१३७॥
तां दृष्ट्वा तान्ता तत्र सान्त्वयितुमुपागतम्।
गम्भीरं मयान् शाब्दान् प्राप्तं मृत्युरिवापरः ॥१३८॥
तमन्यमाहिता भाप त दृन्ता न सा ततः।
भग्नांगच्छित्रशूलंकेवान् निमूर्च्छिताम् ॥१३९॥
अथान्तिजनस्य गा परिक्ष गासीत्ततः।
साऽप्यपि गतोशाय्यैर्येशान्तरम् ॥१४०॥
त च यत्र स उपा० गत्वा गन्तव्यता।
साऽपि नक्तं मयणा स्थित्वाऽतीती द्वयोः ॥१४१॥
१ मैथुनम् तथा स्नानं श्रेष्ठतमं ।